“Als ik ’s avonds de handel zie staan die we hebben klaargemaakt voor de veiling, dan ben ik tevreden, trots en voldaan. En verder houd ik van het buiten zijn, zelfs bij storm, wind en hagel. Het lijkt wel of ik daar sterker van word, het geeft me een goed gevoel.”

‘In de Spiegel’ is de rubriek van Flower Science waarin iemand uit de bloembollensector in de spiegel kijkt. In tien korte vragen blikt deze persoon naar het heden, zijn verleden en de sector in de toekomst. Aan het woord teler Jaap Meiland van het bedrijf J. H. Meiland uit Noordwijkerhout.

Als je in de spiegel kijkt, wat voor soort ondernemer zie je dan?

Als je mij moet typeren, dan ben ik een echte doordouwer, een harde werker. Eentje van de oude stempel die met z’n boerenverstand onderneemt. Ik neem risico’s, kijk wel om me heen wat er gebeurt in de branche en ik draai heel veel uren. Een doener dus.

Van wie ben jij d’r een?

Ik ben een geboren en getogen Noordwijkerhouter. Mijn vader was bollenvertegenwoordiger bij de CNB. Mijn moeder was een Duivenvoorde, ze overleed toen ik 16 jaar oud was. Mijn ooms en tantes bekommerde zich veel om mij en mijn broer en zus. Ik heb daardoor hele warme familiebanden en de band met mijn broer en zus is daardoor waarschijnlijk extra sterk. We zijn gelukkig alle drie heel goed terecht gekomen en bovendien ook nog eens alle drie ondernemer geworden. Mijn broer Martien Meiland spreek ik vrijwel dagelijks. Hij is bekend van de woonwinkel in Noordwijk Mar10, het TV programma Ik Vertrek en natuurlijk het vrijdagmiddagfilmpje op Facebook. Ik vind het zo knap hoe hij zichzelf durft te zijn, doet waar hij goed in is en daarmee veel succes boekt. Wat we gemeen hebben, is dat ik ook open en mezelf ben. Maar ik ben wel totaal anders. Ik loop graag op klompen en ik houd van buiten zijn, beesten en het land.

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben wel trots op mijn carrière. Ik ben begonnen op mijn 18e als veehandelaar. Ik begon met koeien en heb dat met veel passie jarenlang gedaan. Totdat ik via een oom voor een klein stukje land ging zorgen waar ik zomerbloemen ben gaan telen. Ik deed het er in eerste instantie bij, maar al snel verdiende ik er zo leuk mee dat de koeien op een zijspoor kwamen. Daarna ben ik voor mezelf begonnen als bloementeler en tussendoor heb ik ook een aantal jaar gewerkt voor bollenexporteur Jan Balk. Bij Balk heb ik veel geleerd over het bollenvak en ook veel mogen zien van de wereld. Ik ben zelfs voor de firma Balk in Syrië geweest, om te kijken of we daar konden gaan telen. Mooie tijden, maar ik wilde na verloop van tijd toch weer liever zelf ondernemen. Inmiddels werk ik nu 20 jaar als bloementeler. In het begin teelde ik vooral bloemen als monnikskappen en lelietjes van dalen. Inmiddels zit ik grotendeels in de Calla’s en dat gaat lekker. Twee jaar geleden zijn we gestart met Calla’s telen in Spanje en daarmee zijn we een jaarronde bloemenkwekerij geworden. Het seizoen in Spanje loopt van begin november tot half mei. Het seizoen in Nederland volgt daarna. Ik reis momenteel één keer in de drie weken naar Spanje om de kwekers ter plekke te begeleiden. De Calla’s komen per vrachtwagen naar Nederland, de sortering en de eindcontrole doen wij hier graag zelf. Ik wil garant staan voor de kwaliteit. Hierna gaan de Spaanse Calla’s naar de veiling. Dit jaar begint ons buitenland-avontuur zijn vruchten af te werpen. Ik ben dus zeker wel blij dat we deze stap hebben genomen.

Waar mogen wij je ’s nachts voor wakker maken?

Als er een vriend of familie in de problemen zit, mogen ze me altijd bellen. Ook al is het midden in de nacht.

Wat kunnen wij van jullie leren?

Wij leveren een goed kwaliteitsproduct. We zijn een betrouwbaar bedrijf en we doen het vooral ook met het hele team. Ik ben erg trots op mijn team en waardeer hun inzet enorm. Dat zie ik terug in de kwaliteit van de Calla’s. Ook in Spanje investeren wij veel in de banden met de telers en het opleiden van het personeel. Die P van Personeel vind ik erg belangrijk. Minder goed ben ik in de P van Promotie. Daar wil ik me komende tijd wat meer voor gaan inzetten. Met de buitenlandse uitbreiding erbij, wordt het toch weleens tijd voor een eigen website en een eigentijdse uitstraling. Daar wordt momenteel aan gewerkt.

Waar kennen mensen jou nog meer van?

Als veilingmeester. Ik doe op jaarbasis zo’n 15 veilingen, bij bijvoorbeeld de voetbalclubs VVSB en Rijnsburgse Boys, maar ook diverse kerkenveilingen. Het is vrijwilligerswerk en puur een hobby van me hoor, maar ik doe het met veel plezier.  Ik doe dit jaar voor de 25ste keer de VVSB veiling. Dat is al best lang he? Tegenwoordig sta ik ook bekend als ‘de broer van’ Martien Meiland natuurlijk. En ook daar ben ik heel trots op.

Wat moet anders in de bloemenbollensector de komende jaren?

Ik heb een bloemenbedrijf, voor mij is het belangrijk dat de bloemenveiling zijn klokfunctie blijft behouden. Wat de bollensector betreft, is het belangrijk dat we in de Bollenstreek het bollenareaal behouden. Ook moeten we ervoor zorgen dat we met biologische middelen de grond en daardoor ook het eindproduct naar een hoger niveau weten te brengen. Zo kunnen we trots blijven op de Bollenstreek!

Wie of wat is jouw inspiratiebron?

Dat was vroeger zonder enige twijfel Ome Tinus Meiland. Hij nam me mee naar de veemarkt en ik vond het fantastisch wat hij daar allemaal deed en hoe hij zich manifesteerde. Hij was gewoon een markante en charismatische man en ik wilde vroeger dus ook een Ome Tinus worden haha. Inmiddels heb ik geen echte idolen meer, maar word ik geïnspireerd door van alles om mij heen.

Wat zijn je mooiste werkmomenten?

Als ik ’s avonds de handel zie staan die we hebben klaargemaakt voor de veiling, dan ben ik tevreden, trots en voldaan. En verder houd ik van het buitenzijn, zelfs bij storm, wind en hagel. Het lijkt wel of ik daar sterker van word, het geeft me een goed gevoel.

Als je niet voor dit vak had gekozen, wat zou je dan willen doen?

Dan zou ik natuurlijk in de veehandel zitten. Beesten zijn de rode draad in mijn leven. We hebben hier bij het huis en het bedrijf een paar varkentjes en kippen rondlopen en het liefst heb ik er nog een paar stieren bij. Maar als ik dat zou doen, ben ik bang dat mijn vrouw Evelien bij me weg gaat. Ze vindt dat we inmiddels wel genoeg beesten hebben. En Evelien is alles voor me, dus dat risico zullen we maar niet gaan lopen, vind je niet? Die varkens zijn per ongeluk in ons leven gekomen. Ik kreeg van mijn vrienden op mijn verjaardag een biggetje: Babe heette zij. Jarenlang hebben we met het gezin een varken als huisdier gehad. Totdat zij echt te groot en te lomp werd. We hebben haar helaas moeten slachten. Of ik haar zelf heb opgegeten? Ja hoor, als ex-veehandelaar heb je daar niet zoveel moeite mee. De rest van het gezin wel.